Hoge- en lagedrukgebieden: de motor achter ons weer

Wanneer je een weerkaart bekijkt, vallen vaak twee letters op: een H en een L. Deze letters geven respectievelijk een hogedrukgebied en een lagedrukgebied aan. Ze vormen belangrijke onderdelen van vrijwel iedere synoptische weerkaart en spelen een grote rol bij de ontwikkeling van het weer in Europa.

Soms ligt er dagenlang een hogedrukgebied boven West-Europa, waardoor het weer rustig en droog blijft. Op andere momenten trekken verschillende lagedrukgebieden vanaf de Atlantische Oceaan richting de Britse Eilanden, de Noordzee en het Europese vasteland. Deze systemen kunnen zorgen voor bewolking, neerslag en stevige wind. Wanneer een depressie zich sterk ontwikkelt, kan er zelfs een storm ontstaan.

Hoge- en lagedrukgebieden zijn daarmee veel meer dan alleen gebieden met een hoge of lage luchtdruk. Ze maken deel uit van een voortdurend veranderende atmosfeer waarin luchtmassa's bewegen, warmte wordt verplaatst en weersystemen ontstaan en verdwijnen.

Door te begrijpen hoe deze systemen werken, kun je beter leren herkennen waarom het weer soms langdurig stabiel blijft en op andere momenten snel omslaat.

Luchtdruk als uitgangspunt

Om hoge- en lagedrukgebieden te begrijpen, moeten we eerst kijken naar de luchtdruk.

De atmosfeer bestaat uit lucht die door de zwaartekracht bij de aarde wordt gehouden. Omdat lucht massa heeft, oefent ze druk uit op het aardoppervlak. Deze druk noemen we luchtdruk en we drukken haar in de meteorologie meestal uit in hectopascal, afgekort hPa.

De luchtdruk verschilt van plaats tot plaats. Dat komt doordat de atmosfeer voortdurend in beweging is en doordat de temperatuur, de verdeling van luchtmassa's en de grootschalige stroming veranderen.

Op een weerkaart wordt de luchtdrukverdeling weergegeven met isobaren. Dit zijn lijnen die plaatsen met dezelfde luchtdruk met elkaar verbinden.

Wanneer de isobaren gesloten patronen vormen en de luchtdruk naar het centrum toe toeneemt, wijst dit op een hogedrukgebied. Neemt de luchtdruk richting het centrum juist af, dan spreken we van een lagedrukgebied.

De H en L op een weerkaart geven dus niet zomaar een willekeurige locatie aan. Ze markeren gebieden waar de luchtdruk ten opzichte van de omgeving een duidelijk maximum of minimum vormt.

Het is daarbij belangrijk om te beseffen dat hoge- en lagedrukgebieden relatief zijn. Een hogedrukgebied hoeft niet overal een luchtdruk boven de standaardwaarde van 1013 hPa te hebben. Ook een lagedrukgebied hoeft niet altijd onder die waarde te liggen. Het gaat in de eerste plaats om de luchtdruk in vergelijking met de omgeving.

Hogedrukgebieden: gebieden met een luchtdrukmaximum

Een hogedrukgebied is een gebied waarin de luchtdruk hoger is dan in de directe omgeving. Op weerkaarten wordt dit meestal aangegeven met de letter H.

Wanneer je de isobaren rondom een hogedrukgebied volgt, zie je vaak gesloten lijnen. De luchtdruk neemt daarbij doorgaans toe naarmate je dichter bij het centrum komt.

Stel dat de buitenste isobaar een waarde van 1015 hPa heeft, gevolgd door lijnen van 1020, 1025 en 1030 hPa. Wanneer de waarden richting het centrum steeds hoger worden, herken je een typische hogedrukverdeling.

Een hogedrukgebied kan verschillende vormen en afmetingen hebben. Sommige systemen zijn relatief compact, terwijl andere zich uitstrekken over grote delen van Europa of zelfs complete oceaanbekkens.

Een groot en langdurig hogedrukgebied kan de gebruikelijke westelijke stroming van de atmosfeer beïnvloeden. Hierdoor kunnen depressies een andere route volgen of tijdelijk minder gemakkelijk richting West-Europa trekken.

Dit is een van de redenen waarom hogedrukgebieden zo'n grote invloed kunnen hebben op het weer in Nederland, België en Duitsland.

Hoe ontstaat een hogedrukgebied?

Hogedrukgebieden kunnen op verschillende manieren ontstaan. Er bestaat niet één enkel proces dat verantwoordelijk is voor alle vormen van hoge druk.

Een belangrijke situatie ontstaat wanneer lucht op grotere hoogte samenkomt, waardoor er luchtmassa uit een bovenliggende laag van de atmosfeer wordt afgevoerd richting lagere hoogten. Als gevolg daarvan kan de luchtkolom boven een gebied veranderen en kan de luchtdruk aan het aardoppervlak toenemen.

Ook de grootschalige circulatie van de atmosfeer speelt een rol. In bepaalde gebieden kan lucht vanuit de hogere atmosfeer dalen. Dit noemen we subsidentie.

Wanneer lucht daalt, komt ze terecht in een omgeving met een hogere omgevingsdruk. De lucht wordt daardoor samengedrukt en warmt op. Dit proces is vergelijkbaar met wat er gebeurt wanneer lucht in een fietspomp wordt samengeperst: de temperatuur van de lucht kan stijgen wanneer de druk toeneemt.

Bij dalende lucht in de atmosfeer gebeurt dit doorgaans zonder dat er veel warmte met de omgeving wordt uitgewisseld. Meteorologen noemen dit adiabatische opwarming.

Dalende lucht en een stijgende luchtdruk aan het aardoppervlak kunnen bij veel hogedruksituaties samen voorkomen, maar het verband is niet simpelweg dat iedere dalende luchtbeweging automatisch een hogedrukgebied veroorzaakt. De ontwikkeling hangt samen met de volledige luchtmassabalans en de beweging van lucht op verschillende hoogten.

Het resultaat kan een gebied zijn waarin de luchtdruk relatief hoog is en waarin de atmosfeer op grote schaal minder gunstig is voor de vorming van uitgestrekte neerslaggebieden.

Waarom hogedrukgebieden vaak rustig weer brengen

Hogedrukgebieden worden vaak geassocieerd met zonnig, droog en rustig weer. Dat komt vooral doordat de verticale luchtbewegingen en de stabiliteit van de atmosfeer in veel hogedruksituaties de vorming van wolken en neerslag beperken.

Wanneer lucht daalt, wordt ze samengedrukt en warmer. Hierdoor neemt de relatieve luchtvochtigheid doorgaans af, tenzij er voldoende extra vocht wordt aangevoerd. Wolkendruppeltjes kunnen verdampen en de vorming van nieuwe wolken kan worden bemoeilijkt.

Daarnaast kan in een hogedrukgebied een temperatuurinversie ontstaan. Bij een normale temperatuurverdeling is de lucht hoger in de atmosfeer doorgaans kouder dan vlak bij het aardoppervlak. Tijdens een inversie is de temperatuur in een bepaalde laag juist hoger dan in de lucht eronder.

Zo'n inversie werkt als een rem op de verticale menging van lucht. Vocht en luchtverontreiniging kunnen daardoor dicht bij het aardoppervlak blijven hangen.

In de zomer leidt een hogedrukgebied vaak tot veel zonneschijn en oplopende temperaturen. Als de lucht bovendien droog is en er weinig bewolking aanwezig is, kan het aardoppervlak sterk opwarmen.

In de winter kan dezelfde grootschalige hogedruksituatie juist leiden tot mist, lage bewolking en koude nachten. Wanneer het aardoppervlak tijdens heldere nachten warmte uitstraalt, kan de lucht vlak bij de grond sterk afkoelen. Als deze lucht voldoende vochtig is, kan mist ontstaan.

Een hogedrukgebied betekent dus niet automatisch dat het overal zonnig is. Het bepaalt mede de grootschalige omstandigheden, maar het uiteindelijke weer hangt ook af van de hoeveelheid vocht, de temperatuur en de verticale opbouw van de atmosfeer.

Hogedrukgebieden en de wind

De wind rondom een hogedrukgebied ontstaat door de combinatie van de drukgradiëntkracht, het corioliseffect en de wrijving met het aardoppervlak.

Op het noordelijk halfrond draait de wind rondom een groot hogedrukgebied aan het aardoppervlak doorgaans met de klok mee. De drukgradiëntkracht werkt vanuit het gebied met hogere luchtdruk naar buiten, richting lagere luchtdruk. Het corioliseffect buigt de bewegende lucht naar rechts af.

Hoger in de atmosfeer kan de wind grotendeels evenwijdig aan de isobaren lopen. Dicht bij het aardoppervlak zorgt wrijving ervoor dat de wind doorgaans ook een component naar buiten krijgt.

In het centrum van een hogedrukgebied is de drukgradiënt vaak relatief klein. Daardoor kan de wind daar zwakker zijn dan verder van het centrum, waar de luchtdruk over een kortere afstand sterker verandert.

Dit is echter geen vaste regel. De windsnelheid hangt af van de volledige drukverdeling en van andere omstandigheden in de atmosfeer.

Een hogedrukgebied kan dus rustige omstandigheden opleveren, maar ook stevige wind veroorzaken wanneer de isobaren aan de rand van het systeem dicht bij elkaar liggen.

Lagedrukgebieden: gebieden met een luchtdrukminimum

Een lagedrukgebied is een gebied waarin de luchtdruk lager is dan in de omgeving. Op weerkaarten wordt dit meestal aangegeven met de letter L.

Rondom het centrum van een lagedrukgebied neemt de luchtdruk doorgaans af. De isobaren kunnen bijvoorbeeld waarden hebben van 1010, 1005, 1000 en 995 hPa, waarbij de laagste waarde zich dichter bij het centrum bevindt.

Lagedrukgebieden spelen een belangrijke rol bij het weer in West-Europa. Veel depressies die Nederland beïnvloeden, ontwikkelen zich boven de Atlantische Oceaan en trekken vervolgens richting de Britse Eilanden, de Noordzee of Scandinavië.

Deze systemen kunnen grote hoeveelheden bewolking en neerslag met zich meebrengen. Ook kunnen ze zorgen voor een toename van de wind, vooral wanneer de luchtdrukverschillen rondom het systeem groot zijn.

Niet alle lagedrukgebieden zijn echter even krachtig. Sommige systemen zijn klein en relatief zwak, terwijl andere zich kunnen ontwikkelen tot omvangrijke depressies met een krachtig windveld.

Om te begrijpen waarom deze verschillen ontstaan, moeten we kijken naar de processen die de atmosfeer in beweging houden.

Hoe ontstaan lagedrukgebieden?

Ook lagedrukgebieden kunnen op verschillende manieren ontstaan. Bij veel depressies op gematigde breedten, waaronder die boven de Atlantische Oceaan, spelen temperatuurverschillen tussen luchtmassa's en de dynamiek van de atmosfeer op grotere hoogte een belangrijke rol.

Wanneer warme en koude luchtmassa's naast elkaar liggen, kunnen grote verschillen in temperatuur en dichtheid ontstaan. Deze verschillen dragen bij aan de ontwikkeling van weersystemen.

Daarnaast kunnen processen in de hogere atmosfeer de luchtverdeling veranderen. Wanneer op een bepaalde hoogte lucht uit een gebied wordt afgevoerd, kan de luchtkolom boven dat gebied minder massa bevatten. Onder geschikte omstandigheden kan daardoor de luchtdruk aan het aardoppervlak dalen.

Als de omstandigheden gunstig zijn, kan een kleine verstoring uitgroeien tot een groter lagedrukgebied. Dit proces kan worden versterkt door de interactie tussen luchtmassa's, fronten en de stroming op grotere hoogte.

Het ontstaan van een depressie is dus niet simpelweg het gevolg van warme lucht die opstijgt. De ontwikkeling van een lagedrukgebied hangt samen met de volledige driedimensionale structuur van de atmosfeer en met de manier waarop lucht op verschillende hoogten wordt aangevoerd en afgevoerd.

Wanneer de processen gunstig samenwerken, kan een depressie zich verder ontwikkelen en steeds duidelijker zichtbaar worden op een weerkaart.

Stijgende lucht, wolken en neerslag

Veel lagedrukgebieden gaan samen met stijgende luchtbewegingen. Dit is een belangrijke reden waarom depressies vaak bewolking en neerslag veroorzaken.

Dicht bij het aardoppervlak kan lucht naar een lagedrukgebied toe stromen. Wanneer lucht vanuit verschillende richtingen samenkomt, spreken we van convergentie.

De lucht kan zich niet onbeperkt ophopen aan het aardoppervlak. Een deel ervan wordt daarom omhoog gedwongen. Ook frontale processen en dynamische bewegingen hoger in de atmosfeer kunnen stijgende luchtbewegingen veroorzaken.

Wanneer lucht opstijgt, komt ze in een omgeving met een lagere luchtdruk terecht. De lucht zet uit en koelt daardoor af. Dit noemen we adiabatische afkoeling.

Wanneer de lucht voldoende afkoelt, kan de aanwezige waterdamp condenseren tot kleine waterdruppeltjes of ijskristallen. Hierdoor ontstaan wolken.

Als de wolkendruppels of ijskristallen voldoende groeien, kan neerslag ontstaan. Afhankelijk van de temperatuur in de verschillende luchtlagen kan dit regen, sneeuw of een andere vorm van neerslag zijn.

De aanwezigheid van een lagedrukgebied betekent echter niet dat overal en voortdurend neerslag valt. De hoeveelheid vocht, de stabiliteit van de atmosfeer, de ligging van fronten en de kracht van de stijgende luchtbewegingen bepalen mede waar wolken en neerslag ontstaan.

Waarom de wind rondom een lagedrukgebied tegen de klok in draait

Op het noordelijk halfrond draait de wind rondom een groot lagedrukgebied aan het aardoppervlak doorgaans tegen de klok in.

De drukgradiëntkracht is gericht naar het centrum van de lage druk. Terwijl de lucht naar dit gebied toe beweegt, wordt ze door het corioliseffect naar rechts afgebogen.

Door de combinatie van deze krachten ontstaat een stroming die rondom het lagedrukgebied draait. De wrijving met het aardoppervlak zorgt er tegelijkertijd voor dat de wind niet uitsluitend langs de isobaren loopt, maar ook enigszins richting het centrum stroomt.

Hoger in de atmosfeer is de wrijving kleiner. Daardoor kan de wind daar dichter bij een stroming komen die evenwijdig aan de isobaren loopt.

Dit verklaart waarom de windrichting en -snelheid op verschillende hoogten kunnen verschillen. Het verklaart ook waarom de wind aan het aardoppervlak vaak een andere richting heeft dan de wind hoger in de atmosfeer.

Op het zuidelijk halfrond is de situatie gespiegeld: daar draait de wind rondom een groot lagedrukgebied doorgaans met de klok mee.

De relatie tussen isobaren en de kracht van een depressie

De laagste luchtdruk in het centrum van een depressie is een belangrijke waarde, maar vertelt niet het volledige verhaal over de kracht van het systeem.

Ook de luchtdruk in de omgeving is van belang. Wanneer de luchtdruk in het centrum veel lager is dan verder weg, kan er een sterke drukgradiënt ontstaan.

Op weerkaarten is dit vaak zichtbaar doordat de isobaren rondom de depressie dicht bij elkaar liggen. De drukgradiëntkracht is dan doorgaans groter en er is meer kans op krachtige wind.

Een depressie met een zeer lage kerndruk hoeft echter niet automatisch de hoogste windsnelheden te veroorzaken. De grootte van het systeem, de afstand waarover de druk verandert, de kromming van de stroming en de omstandigheden in de hogere atmosfeer spelen allemaal een rol.

Meteorologen bekijken daarom niet alleen de laagste luchtdrukwaarde, maar analyseren de volledige structuur van het lagedrukgebied.

Wanneer de luchtdruk in het centrum in korte tijd sterk daalt, kan dat erop wijzen dat de depressie zich aan het verdiepen is. In combinatie met de omliggende drukverdeling kan dit leiden tot een toenemend windveld.

Het verloop van de luchtdruk in de tijd is daarmee minstens zo belangrijk als één afzonderlijke meting.

Depressies boven de Atlantische Oceaan

De Atlantische Oceaan is een belangrijke bron van weersystemen die West-Europa beïnvloeden.

Boven de oceaan bevinden zich regelmatig grote temperatuurverschillen tussen luchtmassa's. Ook de straalstroom en andere processen in de hogere atmosfeer spelen een rol bij het ontstaan en de ontwikkeling van depressies.

Wanneer de omstandigheden gunstig zijn, kan een lagedrukgebied zich ontwikkelen en richting Europa bewegen. Tijdens die verplaatsing verandert de drukverdeling voortdurend.

Een depressie kan zich verdiepen, langzaam verzwakken of juist versnellen. Ook kan ze van koers veranderen door de grootschalige stroming in de atmosfeer.

Wanneer een depressie richting de Britse Eilanden of de Noordzee trekt, kan de wind boven Nederland, België en Duitsland toenemen. De precieze weersomstandigheden hangen af van de positie en beweging van het systeem, de bijbehorende fronten en de afstand tot het centrum.

Sommige depressies brengen vooral regen en bewolking. Andere kunnen gepaard gaan met zeer krachtige windstoten en stormachtige omstandigheden.

Door de isobaren op opeenvolgende weerkaarten te vergelijken, kunnen meteorologen zien hoe de drukverdeling verandert en hoe het systeem zich ontwikkelt.

De invloed van hoge- en lagedrukgebieden op het weer in Nederland

Nederland ligt op een breedtegraad waar de westelijke stroming van de atmosfeer regelmatig een grote invloed heeft. Hierdoor trekken depressies en bijbehorende fronten vaak vanaf de Atlantische Oceaan richting onze omgeving.

Wanneer een lagedrukgebied ten noordwesten van Nederland ligt, kan een zuidwestelijke stroming relatief zachte en vochtige lucht aanvoeren. Dit gaat regelmatig samen met bewolking, regen en een toenemende wind.

Wanneer een depressie verder naar het zuiden of oosten trekt, kan de windrichting veranderen en kan koudere lucht worden aangevoerd.

Een hogedrukgebied boven of in de buurt van Nederland kan de weersituatie juist stabiliseren. Afhankelijk van de positie van het systeem kan de wind zwak worden en kan de hoeveelheid neerslag afnemen.

De positie van het hogedrukgebied blijft daarbij belangrijk. Een hogedrukgebied ten oosten van Nederland kan bijvoorbeeld een andere windrichting opleveren dan een hogedrukgebied ten westen van het land.

In de winter kan een oostelijke stroming vanuit het Europese binnenland koude lucht aanvoeren. In de zomer kan een zuidelijke stroming juist warme lucht naar Nederland brengen.

Een hogedrukgebied betekent daarom niet automatisch warmte en een lagedrukgebied niet automatisch kou. De aangevoerde luchtmassa en de positie van de weersystemen bepalen mede hoe de temperatuur zich ontwikkelt.

Waarom hoge- en lagedrukgebieden elkaar beïnvloeden

Hoge- en lagedrukgebieden staan niet los van elkaar. Ze maken deel uit van een grootschalige luchtstroming die zich over grote delen van de aarde uitstrekt.

Wanneer een hogedrukgebied zich boven de Atlantische Oceaan ontwikkelt, kan dit de gebruikelijke route van depressies beïnvloeden. Sommige systemen trekken daardoor noordelijker of zuidelijker dan normaal.

Ook kan een hogedrukgebied boven Scandinavië ervoor zorgen dat de stroming boven Noordwest-Europa verandert. Hierdoor kunnen bijvoorbeeld oostelijke luchtstromingen ontstaan of kunnen depressies een andere route volgen.

De interactie tussen verschillende weersystemen bepaalt mede waar de wind vandaan komt, hoe snel depressies zich verplaatsen en waar fronten ontstaan of verdwijnen.

Een weerkaart moet daarom als geheel worden bekeken. Alleen naar één H of L kijken is meestal onvoldoende om de volledige weersituatie te begrijpen.

De ligging van de systemen ten opzichte van elkaar, de vorm van de isobaren en de stroming in de hogere atmosfeer geven samen een veel completer beeld.

Een hogedrukgebied kan langdurig aanwezig blijven

Sommige hogedrukgebieden verdwijnen binnen enkele dagen, terwijl andere lange tijd boven een groot gebied kunnen blijven liggen.

Wanneer een hogedrukgebied vrijwel op dezelfde plaats blijft, kan het de gebruikelijke westelijke stroming tijdelijk blokkeren of omleiden. Meteorologen spreken in bepaalde situaties van een blokkadesituatie.

Hierdoor kunnen depressies gedurende langere tijd een andere route volgen dan gebruikelijk. Sommige gebieden krijgen dan herhaaldelijk te maken met hetzelfde weertype.

In de zomer kan een langdurig hogedrukgebied bijdragen aan een periode met weinig neerslag, veel zonneschijn en oplopende temperaturen. Wanneer de droogte aanhoudt, kan het neerslagtekort verder toenemen.

In de winter kan een langdurig hogedrukgebied juist zorgen voor aanhoudende mist, lage bewolking of koude nachten. Bij een oostelijke stroming kan bovendien koude lucht vanuit het Europese binnenland worden aangevoerd.

Het uiteindelijke weer hangt af van de positie van het hogedrukgebied, de luchtmassa's die het systeem omringen en de hoeveelheid vocht in de atmosfeer.

De isobaren blijven voortdurend veranderen

Een weerkaart laat de luchtdrukverdeling op een bepaald moment zien. Maar de atmosfeer staat nooit stil.

Hogedrukgebieden kunnen zich verplaatsen, sterker worden of verzwakken. Lagedrukgebieden kunnen ontstaan, verdiepen en vervolgens weer opvullen. De isobaren veranderen voortdurend mee met deze processen.

Door weerkaarten van verschillende tijdstippen naast elkaar te leggen, kun je deze veranderingen volgen.

Wanneer de luchtdruk in een depressie daalt en de isobaren zich anders gaan rangschikken, kan dat wijzen op een veranderende drukgradiënt. Wanneer een hogedrukgebied zich uitbreidt, kunnen de isobaren juist over een groter gebied een andere vorm aannemen.

De ontwikkeling van hoge- en lagedrukgebieden is daarmee een dynamisch proces. Het weer dat we vandaag ervaren, wordt niet alleen bepaald door de actuele luchtdrukverdeling, maar ook door de manier waarop deze verdeling zich de komende uren en dagen ontwikkelt.

Daarom gebruiken meteorologen naast actuele weerkaarten ook numerieke weermodellen. Deze modellen berekenen hoe de atmosfeer zich mogelijk verder ontwikkelt op basis van waarnemingen en natuurkundige vergelijkingen.

Hoge- en lagedrukgebieden leren herkennen

Wanneer je zelf een weerkaart bekijkt, kun je met een aantal eenvoudige stappen beginnen.

Zoek eerst naar gebieden waar de isobaren gesloten patronen vormen. Kijk vervolgens naar de waarden van de lijnen. Nemen de waarden richting het centrum toe, dan wijst dit op een hogedrukgebied. Nemen ze juist af, dan wijst dit op een lagedrukgebied.

Bekijk daarna de afstand tussen de isobaren. Dicht bij elkaar liggende lijnen wijzen vaak op een sterkere drukgradiënt en de mogelijkheid van krachtigere wind. Ruim uit elkaar liggende lijnen wijzen doorgaans op een kleinere drukgradiënt.

Kijk vervolgens naar de ligging van de systemen ten opzichte van Nederland, België en Duitsland. Een depressie ten noordwesten van Nederland kan een andere windrichting en weersontwikkeling opleveren dan een depressie die zich ten zuiden van het land bevindt.

Combineer deze informatie ten slotte met de positie van fronten, de temperatuurverwachting en de neerslagverwachting. Zo ontstaat een vollediger beeld van het weer dat bij de betreffende luchtdrukverdeling hoort.

Hoe vaker je dit doet, hoe gemakkelijker het wordt om de belangrijkste patronen op weerkaarten te herkennen.

De basis voor het begrijpen van weersystemen

Hoge- en lagedrukgebieden vormen een essentieel onderdeel van de grootschalige weersystemen die ons weer bepalen. Ze laten zien waar de luchtdruk relatief hoog of laag is en geven belangrijke aanwijzingen over de windstroming en de ontwikkeling van de atmosfeer.

Hogedrukgebieden gaan vaak samen met dalende luchtbewegingen en stabielere omstandigheden, terwijl lagedrukgebieden regelmatig gepaard gaan met stijgende lucht, fronten en neerslag. Dit zijn echter geen absolute regels: de werkelijke weersituatie hangt af van meerdere processen die tegelijkertijd plaatsvinden.

Door de luchtdrukwaarden, de vorm van de isobaren en de onderlinge positie van weersystemen te bestuderen, kun je beter begrijpen waarom het weer verandert en hoe grootschalige luchtstromingen het weer in Europa beïnvloeden.

Daarmee hebben we een belangrijke volgende stap gezet in het leren lezen van weerkaarten.

In het volgende deel van deze serie kijken we naar de windcirculatie rondom hoge- en lagedrukgebieden. We gaan dieper in op het corioliseffect, de drukgradiëntkracht en de invloed van wrijving. Daarmee wordt duidelijk waarom de wind op het noordelijk halfrond rondom een lagedrukgebied doorgaans tegen de klok in draait en rondom een hogedrukgebied met de klok mee.